Advies en analyse

De relativiteit van risico

Maandag 19 december 2011 16:41

De drie grote Amerikaanse rating agencies dreigen de meest kredietwaardige Europese landen met een downgrade. Dat wil echter zeker nog niet zeggen dat de Nederlandse en Duitse rente gaat stijgen.

Sinds zelfs de kredietwaardigheid van 'safe haven' Duitsland op de tocht staat gokt menig belegger op een stijging van de Duitse tienjaarsrente.

Deze stijging heeft zich inderdaad kortstondig voltrokken, maar het rendement op de Duitse Bund is weer aan het zakken. En dat is toch niet geheel onlogisch.

De risico's blijven immers relatief, terwijl bij een verdere achteruitgang van de kredietwaardigheid van Zuid-Europese landen de behoefte aan veiligheid alleen maar groter wordt.

In het land der blinden…
Afgelopen week betaalde Italië een recordrente van 6,47% op de uitgifte van vijfjarig staatspapier (september 2016).

Ondanks alle mooie voorgenomen afspraken over begrotingsdiscipline lag dit tarief toch bijna 20 basispunten boven de plaatsing van een maand daarvoor.

Tegelijkertijd zette ook Duitsland een tweejarige lening in de markt. De rente die onze oosterburen hierop betalen is sinds de invoering van de euro nog nooit zo laag geweest.

De emissie van 5-, 9- en 10-jaars Spaanse obligaties was wel een succes. Spanje betaalt over de vijfjaarslening (januari 2016) een tarief van 4,02%.

Dat is liefst 240 basispunten minder dan Italië kwijt is. Italië wordt dan ook als het grootste zorgenkind gezien. Van alle eurolanden kent Italië op de korte termijn de grootste financieringsbehoefte.

Waar Spanje in geheel 2012 circa €50 mrd aan langlopend geld uit de markt moet trekken (circa 10% van de totale Spaanse schuld), moet Italië alleen al in het eerste kwartaal van volgend jaar circa €90 mrd, oftewel circa 7% van de totale schuld herfinancieren.

Spanje wordt zo als minder risicovol gezien dan Italië, terwijl Duitsland als meest kredietwaardige door het leven gaat.

Uiteindelijk moeten beleggers ergens heen met hun geld en dan maar naar de minst slechte van het stel.

Dollar
Een zelfde ontwikkeling zien we op de valutamarkt. De Amerikaanse dollar vaart wel bij de onrust in Europa.  

De euro wordt in de uitverkoop gedaan, wat dus mede resulteert in oplopende rentetarieven, waardoor de wisselkoers met de dollar doorslaat naar het Westen.

Intussen gaan er nog maar 1,30 dollars in een euro en economen denken dat de dollar verder zal aansterken ten opzichte van de Europese eenheidsmunt.

Niet dat het nu zo goed gaat in de Verenigde Staten, maar de risico's op non- en wanbetaling worden er in ieder geval een stuk lager ingeschat dan op ons continent.

Daarnaast speelt het afnemende renteverschil de dollar in de kaart. De ECB verlaagde recent de rente in twee stappen met een half procentpunt.

Ook de minder gunstige economische vooruitzichten in Europa betekenen goed nieuws voor de dollar.

En dat terwijl de Amerikaanse staatsschuld uitgedrukt als percentage van het bruto binnenlands product (bbp) dit jaar naar verwachting minstens zo hoog  is dan in het eurogebied.

De Oeso schat de staatschuld voor de Verenigde Staten en het eurogebied dit jaar op respectievelijk 97,6% en 95,6%  van het bbp.

Volgens diezelfde Oeso zullen de Verenigde Staten dit jaar een begrotingstekort hebben van liefst 10,0% van het bbp, tegen 4,0% voor de eurozone.

Het is inderdaad zo dat de Verenigde Staten wel altijd hun schulden zullen voldoen, desnoods door de geldpers te laten draaien. De dollars die je dan terugziet zijn dan veel minder waard.

Beleggers wegen dit risico tegen een volgende 'haircut' in het eurogebied. De risico's zijn relatief, maar in absolute termen wordt het er allemaal niet veiliger op.

bron: Beleggers belangen