René van der Voort schreef op 5 februari 2026 18:31:
[...]
Ja, dat klopt als een bus, en het is eigenlijk precies hetzelfde als wanneer je in een stoffige zolderkamer een grijsgedraaide 78 toerenplaat met Italiaanse muziek opzet uit pakweg 1938.De naald zwiert door de groeven, maar wat eruit komt is steeds meer geruis, geknetter en een soort vermoeide echo van wat ooit misschien een melodie was.
De muziek zelf is allang weggesleten, de tonen zijn verdampt, maar des te harder probeert de plaat te overtuigen dat hij nog altijd de enige juiste waarheid in huis heeft. Hoe doffer de klank, hoe stelliger hij kraakt.. DIT IS HET! DIT IS HOE HET ZIT!
Zo gaat het nu ook met de kennis. Hoe minder er echt nog over is, hoe vager de feiten, hoe dunner de onderbouwing, des te luider en onwrikbaarder wordt de stelligheid. Alsof het volume recht evenredig toeneemt met het aantal ontbrekende details.
Vroeger zei men: ik weet het niet zeker. Tegenwoordig zegt men met dezelfde stembuiging als een dominee op zondagochtend: ik wéét het zeker, en wie het anders ziet is een dwaas, een vijand, of erger.. iemand die de plaat níét goed heeft afgeluisterd.
Knap eigenlijk. De naald is allang versleten, de groeven zijn vrijwel verdwenen, maar de overtuiging speelt op standje elf.
En wij maar luisteren.